Bu
mitolojik hikayeden hareketle şimdi kendi içimize dönme zamanı.
Ya
bizler?
Bizler
de zaman zaman kendi sesimizi adeta kaybetmiş gibi sessizliğin görünmez perdesi
arkasına mı saklanıyoruz yoksa?
Bir
anlamda görünmez kalmak, kendi ihtiyaçlarını dile getirmekten çekinmek,
verirken sorun yaşamadığı halde alırken zorlanmak.
Bu
ve benzerlerini pek çoğumuz yapıyoruz aslında.
Ama
farkında değiliz.
Psikolojide
bu duruma ‘ekoist kişilik’ deniyor.
Ekoist
kişilik, bireyin kendisini sürekli arka planda tutma eğilimi göstermesi ve
başkalarının mutluluğunu ön planda tutarak kendi ihtiyaçlarını göz ardı etmesi
şeklinde tanımlanıyor.
Böyle
insanlar kendi isteklerini dile getirmekten çekiniyor, hatta bazen bu
isteklerin farkında bile olmuyor. Duygusal
hassasiyet ve kırılganlıkları daha fazla olduğu için de sessiz kalmayı tercih
ediyor.
Elbette
hiçbir şey sebepsiz yere gelişmiyor.
Konunun
uzmanlarına göre; çocukluk döneminde yaşanan travmatik deneyimler, aşırı
eleştiri, dışlanma, utanç, reddedilme duyguları ve toplumsal baskılar; ekoist
kişilik davranışların temelini oluşturuyor.
Yapılan
araştırmalar bu durumun son yıllarda daha fazla dikkat çektiğini doğruluyor.
Ancak
işin kötü yanı, bu durum sadece ruhsal değil, bedensel sağlığı da fazlasıyla etkiliyor.
Bu
nedenle öncelikle kendimizi sevmemiz, değerimizi bilmemiz, öz saygımızla
isteklerimizin arkasında durabilmemiz, hayır yanıtını kullanmaktan çekinmememiz,
duygusal sınırlar koymamız gerekiyor.
Unutmayalım
ki bedenimizin ve ruhumuzun her şeyden çok kendi şefkatimize ve sevgimize
ihtiyacı var.
Yeter
ki yaşadığımız sorunları ve ihtiyaç duyduklarımızı fark edip onları net olarak
çekinmeden ifade edelim.
Sevgiyle
kalın.
Belgin
ERYAVUZ
30.01.2026
Kaynaklar:
https://typelish.com; https://fi.wikipedia.org; https://safaknakajima.com; https://www.sinerjipdr.com.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder